LTA Persoonlijke Ontwikkeling

Chimpansee in het wild op zoek naar voedsel.

petersl — Thu, 21 Oct 2010 03:05:09 +0000

Beschrijving van de mentale wereld van een chimpansee aan de hand van een foto, door Ingrid Holvoet.
.
De chimpansee op de foto

Is op zoek naar voedsel. Heeft honger. Heeft zeer veel honger, heeft al een tijd niets gegeten, hij heeft wel gedronken. Hij weet waar hij naartoe moet om voedsel te vinden: naar een groep van bomen, waar hij vruchten kan plukken en waar ook andere chimpansees zijn.

Heeft pijn in de borst rechts (ter hoogte van de long) en dat bemoeilijkt het klimmen en het zich verplaatsen in de bomen. Hij is snel buiten adem, hij moet voortdurend even rusten en hij kan moeilijk van tak tot tak zwieren. De andere chimpansees halen het voedsel voor zijn neus weg. Vandaar dat hij al een hele tijd niet gegeten heeft en reuzenhonger heeft.

Het is elk voor zich, de apen zorgen elk voor hun eigen voedsel. Als er een aap is die al een hele tijd niet gegeten heeft, dan krijgt hij ook niets van de anderen, hij moet zijn plan zien te trekken.

Hij denkt aan maden die hij zou kunnen eten, en die hij wel lekker vindt, en hij weet waar die te vinden. Maar het is nog een hele tijd lopen, en hij ziet daar tegenop. Hij is moe en hij heeft pijn en hij kan door de pijn niet zeer snel vooruit bewegen. Hij denkt erover na of hij naar de bomen gaat of naar de maden.

Zijn rug doet ook pijn, maar dat is van het lopen. Hij is op zoek geweest naar voedsel, hij heeft wat afstand afgelegd, maar hij is niet succesvol geweest.

Hij voelt zich eenzaam, is niet gelukkig, heeft verdriet. Hij voelt zich ietwat verlaten, ietwat verstoten, er is niemand die om hem geeft. Hij wordt door de andere apen zo wat weggeduwd, hij moet niet al te dichtbij komen. ’s Avonds gaat hij wel terug naar de groep van chimpansees waar hij bij hoort, maar dan heeft hij eigenlijk geen contact met de anderen. Hij zit op zijn eentje op een afstand van de anderen. Hij wordt wat buitengesloten.

De apen verzamelen zich in groep omdat dat een betere bescherming biedt tegen roofdieren. Roofdieren zullen niet zo snel een kolonie van apen aanvallen.

Soms heeft hij niets gegeten als hij zich ’s avonds aansluit bij de groep en moet hij met honger gaan slapen.

Soms als hij in de groep zit, is er wel eens een wijfje dat naar hem toekomt en met hem speelt. Soms ook meerdere wijfjes. Dan is hij zeer gelukkig. Als hij zelf contact wil leggen met een aap uit de groep, en naar iemand toegaat, dan moeten ze hem niet en lopen ze van hem weg. Hij weet eigenlijk niet waarom. Soms is er wel eens een wijfje dat in zijn buurt op de grond slaapt, en dan is hij heel gelukkig, dan voelt hij zich niet meer zo alleen, zelfs als hij honger heeft. De mannetjes, die komen nooit naar hem toe, die blijven op afstand.

Toen zijn moeder nog leefde was hij beschermd en was er altijd voedsel. Toen zat hij altijd in een groep van vrouwtjes met hun jongen en was hij opgenomen in de groep. De jongen speelden tezamen en maakten plezier tezamen (onder andere achter elkaar aan lopen, in de bomen klimmen). Zijn moeder ging hem voor in het verzamelen van voedsel (vruchten uit de bomen plukken), en hij volgde haar en kon zijn eigen vruchten plukken. Hij was beschermd tegen de anderen die hem zouden weggeduwd hebben was zijn moeder er niet geweest (omdat ze zelf het voedsel wouden hebben, blijkbaar geldt er in de apenkolonie het recht van de sterkste, wie sterker is of wie dominant is door zijn persoonlijkheid of wie een hogere rang heeft in de kolonie, neemt het voedsel weg van een aap die zwakker is of die meer onderworpen is, of een lagere rangorde heeft).

Nu nemen de andere apen het voedsel gewoon voor zijn neus weg en moet hij machteloos toezien hoe de anderen al het voedsel inpalmen en er voor hem niets overblijft. Daarom gaat hij alleen op zoektocht naar voedsel, maar hij is niet altijd succesvol.

Hij is te zwak om tegen de anderen op te komen, hij laat zich zeer gemakkelijk doen, hij kan zich niet weren. Hij durft niets doen tegen een andere aap die hem zijn voedsel voor zijn neus wegschraapt. Hij ziet gelaten toe en hij is verdrietig.

Soms blijven er kleine vruchten over die de anderen niet wilden, en die zijn dan voor hem. Dan is hij dolgelukkig, dan heeft hij iets te eten. En dan gaat hij gelukkig slapen.

Zijn leven bestaat uit het zoeken naar voedsel, en voor de rest is hij alleen, behalve dat er ’s avonds wel eens een paar wijfjes met hem komen spelen en in zijn buurt slapen, wat hem gelukkig maakt.

Hij voelt zich klein en minderwaardig ten opzichte van andere apen. Hij durft niet opkomen voor zichzelf. Hij is al heel blij als hij niet te veel verstoten wordt, en wat voedsel gevonden heeft gedurende de dag, en ’s avonds in de groep kan zitten en hij getolereerd wordt.

Chimpansee in de zoo is tevreden

petersl — Thu, 21 Oct 2010 03:19:27 +0000

Ingrid Holvoet beschrijft de mentale wereld van een chimpansee aan de hand van onderstaande foto.
Voelt zich goed, is tevreden. Heeft iedere dag voedsel, het voedsel is er gewoon, leeft een zorgeloos leven. Hoeft niet iedere dag meer naar voedsel te zoeken zoals vroeger, hoeft niet meer te vechten voor een brok voedsel met andere apen.

Hij loopt overdag wat rond in de ruimte waarin hij verblijft, hij klimt wat in de bomen, of hij zwiert door de ruimte heen (ik kan niet duidelijk uitmaken mbv wat hij zich verplaatst, ik krijg daar geen duidelijk beeld van door), dan eet hij een banaan, soms voelt hij de zon op zijn buik en dat vindt hij prettig. Er komen soms mensen voorbij, daar stoort hij zich niet aan, dat is hij gewoon. Hij let meestal niet op hen.

Hij is alleen in een ruimte en op een afstand (in een andere ruimte) zijn er andere chimpansees. Een drietal. Hij heeft daar geen contact mee. Het feit dat hij weet dat er nog andere apen zijn heeft wel een geruststellend effect op hem. Er zijn er nog zoals hem, hij is niet alleen in zijn soort. Hij heeft voor de rest geen behoefte aan contact met andere apen, hij voelt zich best gelukkig alleen.

De oppasser komt nu en dan voedsel brengen, vult zijn voedselcontainers bij. Hij wacht tot de oppasser weg is en gaat dan naar het voedsel om te eten.

En zo gaat zijn dag voorbij. Wat op de grond lopen, wat eten, wat in de lucht zwieren, soms eens naar de mensen kijken die voorbijgaan, wat slapen met de zonnestralen op zijn buik, hij is best gelukkig zo. Het mag voor hem altijd zo blijven. Hij heeft geen behoefte aan gezelschap.

Zijn (of haar misschien) leven is nu veel beter dan vroeger, toen er een dagelijkse strijd was om voedsel te vergaren, en waar chimpansees binnen een groep elkaar soms vijandig gezind waren, en waar sommige chimpansees die naderbij kwamen bij een klein groepje dat aan het eten was, weggejaagd werden. Het was elk voor zich. Er werd niet gedeeld. Sommige chimpansees hadden al het voedsel en anderen hadden weinig. Hij (of zij) trok zijn plan wel.

Hij mengde zich niet te veel in de groep, hij bleef wat op afstand van de meeste apen. Er was veel vijandigheid en kliekvorming. Sommige apen werden uitgesloten, hij gelukkig niet. Maar hij was toch sowieso niet zo gesteld op contact met andere apen. Soms trok hij wel eens op met enkele andere apen met wie het redelijk goed klikte, en dan zaten ze in een groepje tezamen, en liepen ze soms wat achter elkaar aan (op een kleine afstand), en zochten ze naar vlooien bij elkaar.

Maar hij was even graag gewoon op zijn eentje, wel bij de groep, maar zo wat aan de rand zittend, en wat op afstand zittend van de anderen, en de anderen gadeslaand.

En zonder te denken. Dit is iets wat ik (Ingrid Holvoet) voel bij deze en ook bij veel andere chimpansees, maar niet bij alle, dat ze gewoon waarnemen en dingen doen, maar niet denken. Ze kunnen wel dingen leren die herhaald worden, ze kunnen leren van iets dat hen voorgedaan wordt, ze hebben een geheugen, maar ze redeneren niet.
Aan de andere kant heb ik ook foto’s gevonden van chimpansees die wel intelligent zijn en redeneren en nadenken en dingen begrijpen. Zoals Chimp Clint die op deze website beschreven staat.

Chimp clint, wiens DNA model stond voor het samenstellen van het chimpansee genoom.

petersl — Thu, 21 Oct 2010 03:27:46 +0000

Mentale wereld van een chimpansee (Chimp Clint) aan de hand van een foto, door Ingrid Holvoet..
Ik voel de persoonlijkheid, de mentale toestand en de situatie van een dier of een persoon op een foto zoals die was op het moment dat de foto genomen werd.
;

Chimp Clint

Een goede natuur, zachtaardig.
Eenzaam.

Meestal zit hij alleen in een kleine ruimte (een kooi), die zich in een ruimte bevindt waar meestal niemand is. (Het voelt aan alsof de kooi ergens op staat, zoals een tafel, doet denken aan een lokaal waar enkele tafels staan). Dan verveelt hij zich, hij heeft niets te doen. Dan slaapt hij maar wat. Er is soms lange tijd na elkaar geen beweging in de ruimte waar de kooi staat. (Het voelt aan als enkele dagen tot 3 à 4 dagen). Hij doet zijn behoeften in de kooi. Er is dikwijls geen voedsel, geen water. In een hoek van kooi ligt er wat stro. Nu en dan hoort hij geluiden die van buitenaf komen, stemmen en het geluid van een auto, en hoort hij beweging in de kamer waar zijn kooi staat of hoort hij dat er een deur opengaat. Zo weet hij dat hij niet alleen is in het gebouw is. Hij slaapt wat en hij zit gewoon te wachten, tot er weer voedsel komt.

Soms staat er ineens iemand voor zijn kooi, en mag hij eruit, en dan gaan ze tezamen door gangen naar buiten, (het voelt aan alsof er iets rond zijn hals bevestigd is, een leiband), soms neemt hij de hand van de persoon en dan weer niet, en dan komt hij in de buitenlucht, en dan wandelen ze wat (er is een strook asfalt met aan de rand een gazon). En dan gaan ze weer naar binnen, naar zijn kooi. Dit is een moment die hij graag heeft, hij is begerig om terug naar zijn kooi te gaan, omdat hij weet dat er voedsel en water zal zijn. Telkens als hij terugkomt van ergens naartoe te zijn geweest, is de kooi ververst en is er voedsel en water.

En soms staat er ineens weer iemand aan zijn kooi, deze persoon is groter en breder dan de andere die hem komt halen om te wandelen. Dan wordt hij uit zijn kooi gelaten, en gaat hij te voet mee met de persoon naar de deur van de kamer. (Het voelt aan alsof de persoon iets roods op de rug heeft, maar ik kan niet plaatsen wat dat is). En dan komen ze in gangen en lege ruimtes en dan komen ze in een witte grote ruimte waar dingen staan. Er is soms 1 persoon in die ruimte, soms zijn er meerdere. En dan doen ze rare dingen met hem. Hij begrijpt niet waarom dat gebeurt. Hij moet gaan zitten op een stoel, en dan zetten ze iets op zijn hoofd. Hij voelt dat er iets op zijn hoofd gedrukt wordt. En dan voelt hij iets in zijn hoofd, hij voelt kleine schokjes in zijn hoofd. Soms voelt hij die schokjes ook in zijn lichaam. En dan is het gedaan, en mag hij weer vertrekken. En dan gaan ze weer door de ruimtes en de gangen, en komen ze weer bij zijn kooi. En dan is de kooi wat opgeruimd en is er vers stro en is er water en voedsel.

Soms, als hij in de ruimte is bij de mensen, moet hij gaan liggen op een smalle langwerpige tafel met een witte ondergrond en dan binden ze hem vast aan de tafel. Ze doen een band over zijn borst en zijn armen. Op die momenten zijn er twee tot drie mensen rond de tafel. En dan geven ze hem prikken. Soms maken ze hem daarna weer los en andere keren laten ze nog een tijdje liggen. Soms is hij een tijdje weg van de wereld (verdoofd) en dan komt hij weer bij. Soms brengen ze hem onmiddellijk weer naar zijn kooi daarna en soms zetten ze weer iets op zijn hoofd en voelt hij dan weer de schokjes. Eigenlijk heeft hij het liefst dat hij weer onmiddellijk mag vertrekken en dat ze hem niets meer op zijn hoofd zetten. Want hij is er begerig naar om terug naar zijn kooi te gaan, omdat hij weet dat er voedsel en water in zijn kooi zal zijn en vers stro en zijn kooi zal gereinigd zijn. Dan is hij gelukkig dat er voedsel is en hij doet zich tegoed aan het voedsel en dat zijn korte momenten van geluk. En dan is hij weer alleen. Er is voor enkele dagen voedsel en dan raakt het op. En dan zit hij nog enkele dagen zonder voedsel en dan komen ze hem weer halen.

Soms als hij in die ruimte met de mensen is, moet hij rare dingen doen. Soms moet hij ter plaatse lopen in een kleine ruimte, en hebben ze hem iets bevestigd op zijn borst en rug met draden eraan. Soms moet hij met zijn rug tegen een muur staan en bevestigen ze weer iets op zijn borst en rug.

Soms zit hij op een stoel naast een persoon die ook op een stoel zit. (Dit doet denken aan de persoon met wie hij gaat wandelen.) En dan toont die persoon hem dingen en moet hij dingen aanwijzen. (Het heeft iets met kleuren en symbolen te maken denk ik, hij moet dezelfde kleuren of symbolen aanwijzen). En dan zit de persoon recht tegenover hem op een stoel, en dan heeft die kleine gekleurde bollen in de hand, en dan moet hij weer dingen aanwijzen. Of dan houdt die persoon hem kaarten voor (zo ongeveer ter grootte van een tarot kaart), en daar staan symbolen of kleuren op, en dan moet hij weer dingen aanwijzen. En dan krijgt hij soms iets om te eten, en soms niet.

Voor de rest zit hij meestal eenzaam in zijn kooi, en heeft hij soms verdriet. En zit hij te wachten tot er weer iets komt. En slaapt hij wat en zit hij te wachten, en eet hij wat en drinkt hij wat. En dan raakt het voedsel op, en dan duurt het nog een tijd eer er iemand komt, en dan komt er weer iemand. (Misschien zit hij soms wel een paar dagen zonder voedsel of water).

Er is geen band met de mensen rond hem, het zijn vreemden voor hem. Hij staat neutraal tegenover hen. Ze geven hem voedsel, dat is alles. (Er is geen besef van dat hij door hen van zijn vrijheid wordt beroofd). Soms is hij kwaad op hen, en wil hij niet meewerken, en wil hij niet doen wat ze vragen. Hij heeft honger, hij wil eerst voedsel krijgen. Hij heeft soms al een paar dagen niet gegeten. Hij moet altijd allerlei dingen doen terwijl hij zich niet lekker voelt. Soms wil hij helemaal niet meewerken. En dan brengen ze hem terug. En dan is zijn kooi niet voldoende gereinigd en is er nog geen vers voedsel en water. En dan voelt hij zich zo ellendig en verdrietig. En dan is hij zo kwaad. En dan komen ze hem na een dag weer halen, en krijgt hij wat voedsel en water, maar niet genoeg om zijn honger te stillen, en dan werkt hij gewillig mee. Want hij weet dat als hij meewerkt, hij daarna terug kan naar zijn kooi en dat zijn kooi ververst zal zijn en dat er voedsel zal zijn. En dat vooruitzicht geeft hem moed om mee te werken.

Hij begrijpt niet waarom hij al die dingen moet doen, maar hij doet het maar omdat hij dan voedsel krijgt.

Heeft waarschijnlijk gans zijn leven in gevangenschap geleefd. Ik kan in ieder geval geen herinneringen voelen op de foto van een leven in vrijheid. Ik kan alleen vaag herinneringen oppikken van een leven een gevangenschap, van een leven in een ruimte binnen en ook in een ruimte buiten in de openlucht, tezamen met enkele andere chimpansees.

Is intelligenter dan de andere twee chimpansees die ik beschreven heb en die te lezen staan op deze site, en ook dan chimpansees op andere foto’s die ik kort even gevoeld heb om de intelligentie te checken. Dikwijls voel ik op foto’s van chimpansees dat ze niet redeneren, niet denken. Dat ze alleen waarnemen en kunnen leren door voorbeelden te zien die ze kunnen onthouden en navolgen. Op de foto van Chimp Clint voel ik dat hij wel kan redeneren.
Chimp Clint kan nadenken over iets, redeneren, logische verbanden zien, gevolgtrekkingen maken, begrijpen.

Ik heb dan toch eens de moeite gedaan om meer foto’s van chimps te gaan voelen op hun intellectuele mogelijkheden. En dan heb ik toch verschillende foto’s gevoeld van chimps die kunnen nadenken over iets, redeneren en begrijpen.

De chimpansee op de foto rechts is eveneens een chimp die redeneert.

Hond is gelukkig en ziet ernaar uit dat zijn baasje thuiskomt.

petersl — Thu, 21 Oct 2010 03:52:20 +0000

Mentale wereld van de hond op de foto, door Ingrid Holvoet.
.

Is het goed ? Heb ik het goed gedaan ?
De hond is afwachtend over hoe de persoon bij die bij hem is zal reageren. Hij verwacht een antwoord (in de vorm van een reactie van de persoon). Hij staat klaar om nog meer te doen op een teken van de persoon. Staat klaar om achter iets te gaan hollen en terug te brengen dat de persoon een stuk verder zal werpen. Hij stelt er zich geen vragen bij waarom dat gebeurt. Hij weet gewoon dat er iets gegooid wordt, en dat hij er dan achteraan loopt, en het terugbrengt in zijn muil, en dat hij dan hoopt dat hij het goed gedaan heeft. En dan wordt het weer gegooid, en loopt hij er achteraan, en brengt hij het in zijn muil terug. En hoopt hij dat hij het goed gedaan heeft.

En dan gaan ze naar binnen, en dan krijgt hij eten (hij eet van het voedsel in zijn voedingsbak) en dan gaat hij op zijn mat (een tapijtje) op de grond liggen. En dan slaapt hij wat, en dan is er beweging in het huis van de mensen die er wonen. En dan zitten de mensen in de zetels in de buurt van waar zijn mat ligt, en dan springt hij soms bij hen in de zetel. En dan kijken de mensen naar het licht (de TV), en kijkt hij ook wat, maar hij ziet daar niets bijzonders. En dan wil hij wat spelen met de mensen en wat aandacht krijgen, maar hij moet stil liggen, in de zetel of op zijn mat.

Als hij ’s morgens wakker wordt, gaan ze wandelen, en dan krijgt hij eten. En dan ligt hij voor het grootste deel van de dag op zijn mat. En dan is er soms beweging in het huis en soms niet. En dan slaapt hij wat, en loopt hij wat rond in de kamer, en knaagt hij aan een been. En zo gaat de tijd voorbij.
En dan is hij blij als hij zijn baasje ziet, en gaan ze wandelen, en mag hij wat in de tuin rennen, en speelt zijn baasje wat met hem. En dan werkt zijn baasje soms in de tuin, (moestuin of bloemen, bruine aarde), en dan loopt hij wat in de buurt. En soms zijn er ook andere mensen in de tuin, en mag hij erbij zitten. En dan zijn er soms kinderen en dan spelen ze tezamen.

Zijn ganse leven draait rond het gezin waar hij bij hoort Hij heeft een goed leven, heeft een goede band met het gezin en vooral één persoon in dat gezin, een jonge man. Zijn leven draait vooral rond die persoon.
Hij kijkt er naar uit dat zijn baasje thuis komt. Dan krijgt hij wat aandacht. Dan eet zijn baasje en zit hij naast de tafel en krijgt hij soms wat. Soms mag hij mee in de auto en komen ze dan buiten en krijgt hij een leiband om zijn hals en kan hij meelopen met zijn baasje. Hij is altijd blij als hij ergens met zijn baasje kan lopen. Dat zijn prettige momenten, daar geniet hij van. Dat brengt wat leven in de brouwerij en breekt de alledaagse sleur.

Hij is over het algemeen genomen gelukkig. Hij leeft zijn leven van alledag, stelt zich geen vragen, denkt nergens over na, neemt enkel waar en ervaart. Zijn leven bestaat uit eten, wandelen, op de mat liggen, wat aandacht krijgen van mensen en zijn baasje. Wat spelen met zijn baasje (zijn baasje die een stok weggooit die hij gaat halen), wat in de tuin lopen.
Hij ziet er vooral naar uit dat zijn baasje thuiskomt of dat hij zijn baasje of een andere persoon zal zien als die thuis zijn (soms zijn ze bezig in een andere kamer), en dat hij wat in hun buurt kan lopen of wat aandacht krijgt of wat contact heeft.
Dat hij iemand zal zien, houdt hem veel bezig, dat is hetgene wat hem gedurende de dag het meeste bezig houdt, en dat er iemand zal binnenkomen.

De twee dingen waar zijn leven voornamelijk om draaien zijn, voor het grootste deel, de verwachting dat hij iemand zal zien en op de tweede plaats de activiteiten tezamen met de mensen bij wie hij hoort.

Soms als ze gaan wandelen, ziet hij een andere hond, en dan is hij wat geïntrigeerd, en dan wil hij de geur opsnuffelen van die hond (ik voel niet dat hij geïnteresseerd is in mentaal contact met die hond of dat er een mentale uitwisseling is tussen de honden), en dan wandelen ze weer verder. En is hij de hond weer vergeten. Het is zijn baasje waar zijn leven om draait. Het is tezamen zijn met zijn baasje en aandacht krijgen van zijn baasje waar zijn leven om draait.

Homepagina

Kandidaten gezocht voor gefilmde behandelingen

Opleiding in de LTA therapie

Vier wolven deel uitmakend van een roedel, sociale omgang

petersl — Thu, 21 Oct 2010 03:57:35 +0000

Ingrid Holvoet voelt de mentale wereld van wolven op een foto.
.

Wolf 2de van links, wolf nr2

Is gelukkig, heeft een goed leven. Hij (of zij) is goed opgenomen in de groep. Hij heeft zich een plaats verworven in de groep. Hij wordt gerespecteerd, hij krijgt zijn deel. Hij telt evenveel mee als anderen. Hij wordt niet opzij geduwd, hij wordt niet verstoten. Hij krijgt gelijke delen van het voedsel met de anderen. Er is veel voedsel voorradig, er zijn veel kleinere dieren in de omgeving waar ze kunnen op jagen, ze hebben nooit honger. Ze trekken in groep door het landschap op zoek naar voedsel.
Als een lid van de roedel een prooi heeft kunnen pakken, wordt dat gedeeld, tenzij het om een klein dier gaat. Iedereen in de groep krijgt voldoende voedsel. Als er één wolf is die veel voedsel vangt, dan wordt dit gedeeld met anderen, zodat elk dier genoeg krijgt.

Behalve op zoektocht gaan naar eten, en eten, liggen ze tezamen in groep op de grond of slapen ze in groep.

Zijn gevoelens tegenover de andere wolven van de roedel: hij is goed bevriend met de wolf rechts van hem (de wolf uiterst links op de foto, wolf nr1). Hij mag die graag en ze kunnen goed opschieten tezamen. Ze spelen dikwijls tezamen (elkaar licht bijten, spelend vechten). Ze delen voedsel met elkaar. Wolf nr1 heeft soms tekort en dan staat hij wat af van zijn deel, hij vindt dat niet erg. Voor hem is vriendschap belangrijker dan een goed gevulde maag. Enkel als hij zelf heel veel honger heeft en er niet veel voedsel is zal hij niet delen met wolf nr1. Maar zodra hij dan weer zelf genoeg voedsel heeft, zal hij medelijden krijgen met wolf nr1 en zal hij zorgen dat die voedsel krijgt.

Wolf nr1 mankt soms, en kan soms niet goed vooruit komen. De andere wolven van de roedel trekken zich daar niets van aan en laten wolf nr1 aan zijn lot over. Maar hij zorgt voor zijn metgezel. Als wolf nr1 niet meekan met de groep en als de anderen al ver vooruit zijn, blijft hij in de buurt van wolf nr1. Ook al betekent dat dat hij voedsel zal missen. Dan blijft hij ter plaatse bij wolf nr1 en zoekt hij wat voedsel in de onmiddellijk buurt (kleine dieren) die hij deelt met wolf nr1. En dan blijven ze tezamen tot de andere wolven terugkomen.
Als wolf nr1 moe en uitgeput is en niet meer meekan met de groep, dan kan hij het niet over zijn hart verkrijgen om hem alleen achter te laten en blijft hij bij hem. Zelfs als dat vasten betekent. De andere wolven vinden dat goed. Het kan hen niet schelen. Soms toont de wolf links van hem (wolf nr3) daar wat misprijzen over (door te grommen) maar dat kan hem niet schelen.

Wolf nr1 is een wolf die van een andere roedel komt en die zich aangesloten heeft bij hun groep. Wolf nr3 moest die nieuwkomer niet hebben en gromde ernaar, maar hij (wolf nr2) is er naartoe gegaan, en een tijd bij hem gebleven, met wolf nr 3 op afstand grommend. Maar na een aantal dagen werd wolf 3 onverschilliger en zijn ze zachtjes naderbij gekomen en wolf nr1 kon zonder problemen blijven. Maar wolf nr 3 heeft altijd wolf nr 1 genegeerd en hem nooit enige achting betoond. Wolf nr1 wordt aanvaard, maar met terughoudendheid.

Zijn (wolf nr2) gevoel tegenover wolf nr3 is: er is een gevoel van competitie, wolf nr 3 is de baas en is dominant en hij (wolf nr2) volgt en hij kent zijn plaats. Maar hij is wat jaloers en als hij een kans zou zien om wolf nr3 uit te schakelen, zou hij het niet laten, maar die kans is er niet. Hij laat niets merken van zijn ware gevoelens tegenover wolf nr3. Integendeel, hij betoont hem respect (= hij kent zijn plaats), is onderdanig, betoont hem (valse) genegenheid (door zich in rondjes te bewegen naast hem, zich een paar keer rond te draaien naast hem). Desondanks voelt hij toch wel respect voor wolf nr3 omdat hij de leider is.

Zijn gevoel tegenover wolf nr4: die kent hij niet zo goed, daar trekt hij niet zo mee op, daar is hij wat onverschillig tegenover. Hij is wel jaloers op wolf nr4 omdat die wat meer achting en aandacht krijgt van wolf nr3 dan hijzelf. Als wolf nr3 voedsel afstaat, zal wolf nr 4 steeds eerst en meer voedsel krijgen dan hemzelf. Het verschil tussen hoe hij behandeld wordt door wolf nr3 en hoe wolf nr4 behandeld wordt is heel subtiel, maar toch merkt hij het. Het is duidelijk dat wolf nr4 wat wordt voorgetrokken en wolf nr3 meer genegenheid voelt voor wolf nr4 dan voor hemzelf.
.

Wolf 1ste van links, wolf nr1

Is nieuwsgierig wat er achter hem gebeurt, hoort een geluid.
Hoort bij de groep, is al wat ouder. Kan niet meer zo goed voortbewegen als de anderen, vindt niet altijd voedsel. Hij krijgt resten van wat de anderen niet opeten van de dieren die ze vangen. Als een ander dier klaar is met het eten van zijn vangst, krijgt hij de rest. Soms eet een wolf maar een klein gedeelte van zijn vangst, en is de rest voor hem.

Hij ligt meestal op een kleine afstand van de andere dieren in de groep. Dat is omdat zijn rang in de groep wat lager is en hij wat minder rechten heeft. Voor de rest is hij opgenomen in de groep en heeft hij ongeveer dezelfde rechten als de anderen.

Zijn gevoelens voor wolf nr2: hij wordt door hem geholpen en hij is daar dankbaar voor. Door de andere wolven wordt hij wat minachtend bekeken en ze negeren hem, maar dat raakt hem niet bijzonder. Hij heeft één kameraad in de groep (wolf nr2) en dat is voldoende. Hij trekt het zich allemaal niet erg aan, hij is al heel blij dat hij voedsel heeft (soms wat minder dan de anderen, en hij kan zelf niet altijd veel vangen, maar dat vindt hij allemaal niet erg), en dat hij niet alleen moet dolen en op zichzelf aangewezen is. Want dat is verschrikkelijk. Hij is blij dat hij in de groep is opgenomen, en voor de rest is hij met alles tevreden. Gevoel tegenover wolf nr2: die zorgt voor hem, hij is afhankelijk van hem, dankbaarheid, verbondenheid, liefde, gevoel van samenhoren.
Zijn gevoelens voor wolf nr3: die kan hem niet veel schelen, wolf nr3 negeert hem, laat hem soms minachtend wat voedsel over, maar dat raakt hem niet bijzonder. Wolf nr3 kan hem gestolen worden, hij doet alsof hij hem respecteert, maar in zijn hart is dat niet zo.
Zijn gevoelens voor wolf nr4: die is zo wat een vreemde voor hem, hij heeft daar weinig contact mee, die is altijd in de buurt van wolf nr3, die kan hem gestolen worden.

.
Wolf 2de van rechts, wolf nr3

Die is dominant en agressief. Hij bedenkt een strategie om aan voedsel te komen. Hij bedenkt welke richting ze uit moeten om voedsel te vangen. Hij denkt aan een hol van kleinere dieren waar ze dieren kunnen vangen. Dit hol is in voorwaartse richting. Hij denkt ook aan de mogelijkheid rechts van hem. Daar zijn heel veel holen met veel dieren.
Hij neemt de leiding als ze jagen. Hij gaat voorop en de anderen volgen een beetje achter hem. Als er niet veel voedsel te vangen is of als er maar één hol is, neemt hij de verantwoordelijkheid voor de vangst op zich. Als hij eten vangt, wordt dat evenredig verdeeld onder de leden van de roedel. Hij eet eerst een deel van de vangst, en dan eten de anderen. De wolf uiterst links eet laatst en als er nog iets over is.

Gevoelens naar de andere wolven toe: ze horen samen, hij kent zijn plaats en de anderen kennen hun plaats, voelt respect en verbondenheid voor de wolven naast hem, en kijkt wat neer op de wolf nr1. Maar hij zal die wolf toch geen kwaad doen en hij zal hem helpen als hij hulp nodig heeft, want de wolf behoort toch tot de groep en dat wordt gerespecteerd. Hij voelt enkel wat minachting voor die wolf en hij zal dat ook aan hem laten merken. Door hem te negeren, (langs hem heen lopen zonder contact te leggen), door te grommen. Daarmee weet de wolf dat hij zich op zijn plaats moet houden. Door ervoor te zorgen dat de rest van het voedsel dat hij gevangen heeft, soms alleen voor de andere wolven bestemd is en dat er niets of niet veel overblijft voor die wolf.
Soms is hij (wolf nr3) beter gestemd en kan hij het goed verdragen dat die wolf zich te goed doet aan een prooi die hij gevangen heeft. Soms als de leden van de groep gezamenlijk op de grond liggen, kan hij het beter tolereren dan anders dat die wolf wat dichter bij hem ligt, en zal hij niet grommen.
.

Wolf uiterst rechts op de foto, wolf nr4

Die is uit op voedsel. Die is meer op zichzelf gericht en trekt zich van de anderen niet veel aan. Die zit wat in haar eigen wereldje en heeft weinig contact met andere wolven.

Ze is vooral met voedsel bezig en in de gunst staan van wolf nr3. Ze heeft een wat slijmerig gedrag naar wolf nr3 toe, om in de gunst te komen. Ze gaat dicht langs hem lopen (= verbondenheid, wij horen samen), ze gaat hem aaien (met haar kop tegen hem wrijven, is een teken van het allergrootste respect voor hem), ze gaat voedsel voor hem zoeken en voor hem neerleggen (hij krijgt haar voedsel, dat is een teken van het allergrootste respect), ze gaat met haar poten over hem heen liggen als ze op de grond liggen te rusten, (weer een teken van het allergrootste respect). Wolf nr3 tolereert dit laatste van haar, dit zou hij van niet veel anderen tolereren. Dit is een teken dat hij haar respect voor hem aanvaardt en dat zij door hem ten zeerste aanvaard is.

Ze slijmt wolf nr3 vooral omdat ze uit is op het beste voedsel. En ze heeft gemerkt dat het werkt, want ze denkt dat ze iets meer bevoorrecht is wat betreft voedsel tov andere wolven. Ze heeft de indruk dat wolf nr3 haar het snelst laat eten als hij klaar is en haar ook de beste stukken laat. Ze denkt dat ze gemerkt heeft dat hij haar iets voortrekt tov de anderen. Dit is een bewijs dat haar slijmerige houding werkt en dat hij het niet doorheeft dat ze het eigenlijk niet echt meent. Ze doet dat uitsluitend om meer voedsel te krijgen.

Houding naar wolf nr1: ze beseft met moeite dat hij er is. Ze is zo met zichzelf bezig en ze zit zo in haar eigen wereldje en ze is zo bezig met veel voedsel krijgen, dat ze met moeite iets merkt van de aanwezigheid van de andere wolven in de roedel.
Houding tegenover wolf nr2: idem + ze is wat jaloers op hem, en ze voelt wat competitie tegenover hem. Dit heeft alles te maken met het feit dat ze het beste en het meeste voedsel wil krijgen. Ze is zich iets meer bewust van wolf nr2 tov wolf nr1 omdat ze met hem in competitie staat voor voedsel.

Homepagina

Kandidaten gezocht voor gefilmde behandelingen

Opleiding in de LTA therapie

Papegaai rust op boomtak voor hij zijn zoektocht naar voedsel verder zet.

petersl — Thu, 21 Oct 2010 04:06:31 +0000

Beschrijving van de mentale wereld van de papegaai op de foto.
Door Ingrid Holvoet.
.
De papegaai denkt erover na hoe hij zal vliegen, welke richting hij zal uitgaan. Hij denkt aan een prooi die hij wil vangen, en waar zijn beste kansen liggen om een prooi te vangen. Hij denkt erover na waar hij het beste naartoe zou vliegen. Hij kent de streek en hij heeft een overzicht in zijn hoofd van de streek. Hij weet waar de velden zijn en waar de weiden zijn en waar hij water kan vinden. Hij weet wat er rechts van hem is, rechts is er een groep van bomen. Links zijn er weiden en is er water. De velden zijn vóór hem.

Van de bomen weet hij dat ze rechts van hem zijn, en ik (Ingrid Holvoet) kan dat weten voelen. Van de weiden, het water en de velden heeft hij een beeld in zijn hoofd van hoe ze eruit zien, inclusief het gevoel van richting, links en voor hem. Ik kan dat beeld oppikken en ook het gevoel van richting.

Hij voelt zich gelokt naar het water, want hij heeft dorst, en hij zou graag drinken, maar aan de andere kant weet hij dat een prooi zich voor hem bevindt, in de velden. Zijn aandacht is vooral gericht op de velden voor hem.

Hij eet graag, hij is gulzig, hij zou voortdurend willen eten. Als het aan hem lag zou hij voortdurend willen eten en drinken, dat is zijn geliefkoosde bezigheid.

Hij maakt zich een voorstelling van de verschillende mogelijke prooien die hij zou kunnen vinden. Hij denkt aan een worm en een kever. Van de worm kan ik een beeld oppikken van een worm van een vijftal cm lang en een 3 mm breed. Van de kever kan ik een beeld van een plat zwart lichaam met wat pootjes eraan oppikken. De papegaai bezit ruimtelijk voorstellingsvermogen. Ik kan de beelden oppikken die de papegaai zich vormt.

De kever lust hij niet zo, de worm vindt hij veel lekkerder. Als hij genoeg wormen vindt, zal hij geen kevers eten, hij eet alleen kevers als hij niet anders kan, als er niet genoeg wormen zijn.

Op de grond onder hem is er geen prooi te vinden, hij moet vooruit vliegen, naar de velden, daar kan hij een prooi vinden. Hij rust even, hij is moe en dan zal hij verder vliegen.

Hij heeft een nest, hij heeft nakomelingen, hij is daar verantwoordelijk voor, maar hij maakt er zich niet al te veel zorgen om, want het vrouwelijk dier zorgt ervoor. Hij onttrekt zich wat aan zijn verantwoordelijkheid, hij brengt nu en dan wat voedsel aan, en dan doet hij wat uit de hoogte, zo van, kijk eens wat ik hier meebreng, hij vindt zichzelf een hele piet als hij al iets aanbrengt. Hij weet dat het vrouwelijk dier heel veel voedsel aanbrengt en zich heel erg inzet, voortdurend heen en weer vliegt om voedsel te vinden voor haar kroost, dus kan hij gerust zijn.

Ze kijkt wel eens boos naar hem als hij ook al eens aankomt vliegen met een magere prooi, maar dat deert hem niet. Hij houdt liever de dikke prooien voor hem, hij eet dan ook zo graag. Alleen als hij teveel voedsel heeft, of als het toch een magere prooi is die hem niet bevalt, of als hij genoeg gegeten heeft, is hij bereid om iets van zijn eigen voedsel af te staan.

Hij heeft ook niet veel zin om voortdurend heen en weer te vliegen en gedreven op zoek te gaan naar voedsel voor zijn kroost. Het zal hem een zorg wezen. Hij doet liever zijn eigen dingen. Hij wil vrij zijn en geen verantwoordelijkheden hebben, hij wil zijn tijd kunnen doorbrengen met vliegen en eten zoeken voor zichzelf.

Als hij met een prooi komt aandragen naar het nest, dan legt hij die in het nest, hij laat het voeden van de jongen aan zijn gezellin over. Hij voelt geen verbondenheid met zijn kroost in het nest, hij kan zichzelf er niet toe brengen zijn kroost zelf te voeden, (=de voeding in hun bek brengen), daar voelt hij een weerzin voor, dat doet hij niet. Hij voelt geen affiniteit met zijn kroost, ze zijn als vreemden voor hem, hij doet zijn plicht en dat is alles.

Hij vliegt zeer graag op grote hoogte in de lucht, hij kan daar uren tijd aan besteden. Hij houdt van heel ver vliegen. Hij heeft een overzicht van het landschap onder hem als hij vliegt, daar is het waar het voedsel is voor hem, waar de prooien zijn. Hij heeft een grote affiniteit met het landschap onder hem als hij vliegt, omdat hij daar zijn voedsel en zijn water vindt, omdat dat hetgene is dat hem in leven houdt.

Hij houdt er toch zo van te vliegen, hij overziet de velden als hij vliegt en hij geniet daarvan. Hij heeft een bijzonder gevoel van vrijheid als hij vliegt, hij voelt zich de koning te rijk. Vliegen is naast eten het liefste wat hij doet, hoog en heel snel en dan weer trager, en dan drijven op de lucht. Hij kan toch zo genieten daarvan, hij heeft dan zo’n geluksgevoel, vliegen is het ultieme geluk, hij kan er urenlang mee doorgaan. Het gevoel van vrijheid en geluk dat hij dan heeft, daar zijn geen woorden voor.

Hij ziet er niet naar uit om thuis te komen bij zijn kroost, hij blijft zo lang mogelijk weg. Nu en dan vliegt hij eens naar het nest met een prooi en dan blijft hij zo lang mogelijk weg. ’s Avonds wacht hij zo lang mogelijk, tot het bijna donker is om naar het nest te gaan. En dan slaapt hij in de buurt van het nest op een tak van de boom.
De moeder blijft dichter bij het nest. Die zorgt goed voor de kleintjes. Prima, dat is dan voor hem een zorg minder. Ze kijkt wel eens boos naar hem, maar dat trekt hij zich niet aan.

Hij heeft weinig affiniteit met zijn wederhelft, ze kweken (zorgen voor nakomelingen) tezamen, en dat is alles. Voor de rest hebben ze geen band tezamen. Hij voelt weinig genegenheid voor zijn gezellin, hij is soms hard voor haar. Hij toont haar soms duidelijk (door een bepaalde lichaamshouding aan te nemen, borst vooruit, snavel vooruit (denk ik)), dat ze niet veel voor hem betekent.

Hij kweekt ieder jaar met haar, dat is nu eenmaal zo, hij is aan haar gebonden.

Zijn kroost kan hem eigenlijk niet veel schelen, hij kent zijn jongen met moeite. Het gebeurt wel eens een van zijn jongen van vorige jaren zijn pad kruist tijdens het vliegen, maar hij wil geen contact hebben, hij vliegt gewoon verder en doet alsof hij zijn jong niet gezien heeft. Hij wil niets met al die jongen te maken hebben, hij vindt het vervelend dat ze er zijn. Hij wil er geen band mee hebben, hij wil ze negeren. Hij voelt geen affectie voor hen en hij wil er niets mee te maken hebben. Voor hem bestaan ze niet.

Hij weet wel dat dit zo niet hoort, en dat de andere papegaaien dit afkeuren, maar hij trekt er zich niets van aan. Hij zou toch moeten, volgens wat hoort, minstens een gedag zeggen, en enig contact maken. Maar hij doet wat hij wil, hij trekt zich van wat de anderen denken niets aan.

Hij wil zijn eigen leven leiden, zonder zich al te veel van anderen te moeten aantrekken. Hij houdt niet van contact met andere pagegaaien, hij is liever op zijn eentje. Soms zit hij wel in de groep, en dan voert hij het hoogste woord (bepaalde geluiden die hij maakt, heel luid en aanhoudend, om tonen dat hij de meester is, ik voel daar een gevoel van hoogmoed en neerkijken op de anderen bij). Hij wil alle aandacht krijgen, hij wil op de voorgrond komen en hij wil anderen naar achter duwen (figuurlijk).

En dan is hij weer weg, op zijn eentje aan het vliegen, of eten aan het zoeken, en hij blijft zolang mogelijk weg om niet bij de groep te moeten zijn. Hij gaat en staat waar hij wil (bij wijze van spreken), en hij trekt zich van de sociale normen niet veel aan.

Hij voelt zich soms nerveus, hij voelt een innerlijke zenuwachtigheid, als hij een prooi in de gaten heeft, en als hij moet wachten tot de prooi in een positie verschijnt zodat hij die kan pakken. En dan schiet hij er naartoe, met een gevoel van innerlijke spanning vanwege het gevaar dat de prooi hem zou kunnen ontsnappen. En als hij de prooi te pakken krijgt, dan triomfeert hij, en dan gaat hij lekker smullen, en voelt hij zich zo gelukkig, en geniet hij van het leven.

En dan krijgt hij dorst, en wou hij dat het water onmiddellijk in de nabijheid van het voedsel was. Maar dat is niet zo, en dan moet hij een vliegtocht maken naar het water. En terwijl hij op andere momenten zo graag vliegt, is dit een moment waarbij hij met tegenzin vliegt, omdat hij zo hunkert naar het water, hij zou onmiddellijk willen drinken, en nu moet hij eerst nog een afstand afleggen. Vervelend is dat.

Homepagina

Kandidaten gezocht voor gefilmde behandelingen

Opleiding in de LTA therapie

Papegaai gevangen in een kooi en ongelukkig.

petersl — Thu, 21 Oct 2010 04:10:49 +0000

Beschrijving van de mentale wereld van de papegaai op de foto, door Ingrid Holvoet.
.
.
Is gevangen, is niet vrij, heeft een beperkte ruimte om te vliegen, zit in een kooi.
Heeft zich min of meer verzoend met zijn lot maar zou toch graag vrij zijn, droomt van vrijheid, heeft verdriet omdat hij opgesloten is. Hij was heel opstandig bij het begin van zijn opsluiting. De opstandigheid is voorbij, hij voelt zich meer gelaten nu, hij weet dat hij niet meer vrij komt, hij is heel verdrietig. Heeft heimwee naar waar hij leefde, hij was vrij, hij was gelukkig.

Hij maakt zich zorgen, er zijn twee anderen in de kooi die hem niet mogen, en met wie het van zijn kant ook niet klikt, die komen op hem afvliegen om hem te intimideren, om hem zijn positie te tonen. Ik (Ingrid Holvoet) zie daar een beeld bij van hoe de papegaai zich dit voorstelt, ze komen hevig fladderend naar hem toe, en schieten dan ijlings omhoog, 1 van de papegaaien is rood, de andere is geel en/of groen. Ze willen hem tonen dat zij de macht hebben en dat hij zich koest te houden heeft, en geen vriendschap van hen mag verwachten. Hij voelt zich alleen, hij heeft geen vriendschap, hij heeft verdriet omdat hij niemand heeft.

Hij is eenzaam, voelt zich alleen, heeft verdriet, is ongelukkig. Hij zou liever niet meer leven, hij zou liever dood zijn, dat het gedaan is. Ik voel hierbij dat de papegaai een begrip van ‘dood zijn’ heeft. Dood zijn is gelijk aan het zijn van een levenloos lichaam, en geen zorgen meer hebben, niet meer bestaan.

Er zijn soms mensen die zich aan de kooi bewegen en die binnenkomen. Ik pik een beeld op van een voorstelling van de papegaai hierover: het is een man in short, zwart haar, goed gebouwd, goed gevleesd. Die man komt de kooi schoonmaken, eten verversen. Die werkt een tijd in de kooi, en gaat dan weer weg. Hij veegt ook de vloer schoon. De papegaai houdt zich op afstand van die man, de andere papegaaien gaan op zijn schouder zitten en ze krijgen nootjes van de man. De papegaai gaat in de hoek van de kooi zitten en wacht tot de man klaar is. De man is ongeveer een half uur in de kooi (ik kan een tijdsgevoel oppikken via de papegaai).

Hij eet niet zeer veel, hij heeft niet veel zin om te eten. Niets smaakt hem, het eten trekt hem niet aan. Eten noch drinken, allebei niet. Hij drinkt alleen als hij echt veel dorst heeft. En hij die zo graag at, die zich zo kon verlustigen in voedsel (is een herinnering die ik oppik).

Hij voelt zich zwaar en loom, heeft geen zin om te vliegen. Zou het liefst alleen nog maar in een hoekje zitten en doodgaan. Is depressief.

Hij denkt soms nog aan andere papegaaien die hij kende toen hij nog vrij was. Hij denkt eraan hoe ze tezamen plezier maakten en als spel door elkaar heen vlogen in de lucht. En hoe ze daar urenlang (tijdsgevoel van de papegaai die ik oppik) konden mee doorgaan tot ze doodmoe waren. Ik zie de beelden van de papegaaien die door elkaar vliegen als spel. Dat waren gelukkige zorgeloze dagen.

Er was voldoende eten, soms was het wel wat nipt, maar het was maximum een paar dagen vasten en dan was er steeds weer voedsel, er was altijd voldoende water. Soms was hij wel eens jaloers op een andere papegaai die een dikke worm verschalkt had, en hij had die wel willen afpakken, maar hij hield zich in. Ik zie hier een beeld bij van een herinnering daaraan. Hij en een andere papegaai die op de grond lopen en de andere die een dikke worm te pakken heeft.
(Een papegaai ziet de kleur van een worm als roze.)

Wanneer hij zelf een dikke worm had kunnen verschalken, was hij zo trots als een pauw. En dan had hij graag dat de andere papegaaien die ook op de grond aan het zoeken waren, het zagen. Om hen jaloers te maken dat hij een dikke worm had kunnen verschalken.
Dat waren gelukkige tijden. Ik voel hierbij een enorm geluksgevoel bij deze herinneringen. Hij was zo gelukkig, zo gelukkig toen. En nu is er alleen maar verdriet en zou hij willen doodgaan.

Ik pik nog een herinnering op van dat ze met enkele papegaaien tezamen water dronken (er waren geel-groene pagegaaien bij) van een beek of een klein stroompje. En hoe ze voor de lol elkaar wegduwden en op elkaar inpikten en buitelingen maakten op de grond en achter elkaar aan zaten en hoeveel pret ze toen tezamen hadden.

De nachten waren soms kil, vooral tegen het ochtendgloren, – ik pik hierbij een beeld op van in de bomen slapen op een tak en ik voel de herinnering aan de kille omgeving -, en ze waren altijd allemaal blij als de ochtend wat gevorderd was, omdat de zon dan doorbrak en de lucht opwarmde. Ik voel de herinnering van het genieten van de warmte bij het doorbreken van de zon.

De herinnering aan het gevangen worden: hij weet niet wat er gebeurd is, hij zat ineens in een zak, hij zat in het donker, hij hoorde stemmen (van mensen weet hij nu), hij was in de grootste paniek, hij dacht aan de andere papegaaien, hij voelde zich opgetild worden. Hij kwam later terecht in een langwerpige, smalle ruimte die niet zeer hoog was, zodat hij wel moest liggen. Er is een notie van vervoerd worden. En wat hij zich dan verder herinnert is de kooi waar hij in terecht kwam. Het was een kooi die groter was dan de kooi waar hij nu in zit, en er waren ook geen andere papegaaien, hij was alleen.

Hij heeft zich nooit kunnen aanpassen aan zijn gevangenschap, hij heeft nooit willen optrekken met andere papegaaien die in de kooien waar hij verbleef, aanwezig waren, hij heeft zich altijd afzijdig gehouden. En nu zit hij opgescheept met die twee agressieve papegaaien die zo op hem invliegen om hem te tergen. Hij wou dat hij dood was. Hij is diep ongelukkig, heel verdrietig en eenzaam.

Homepagina

Kandidaten gezocht voor gefilmde behandelingen

Opleiding in de LTA therapie